Μου χει λείψει ο Αττίκ...

Έχω χαθεί πολύ καιρό από το blog είναι αλήθεια, αλλά δεν είμαι ο μόνος. Άλλωστε πολύ φοβάμαι ότι ο λόγος ύπαρξης του blog και των συναντήσεων μας ήταν ο Νέστωρ. Δεν εξηγείται αλλιώς ότι μόλις έφυγε γκρεμίστηκαν τα πάντα...

Αγαπητές συμφοιτήτριες και ελάχιστοι -πλην όμως μαχητικοί- συμφοιτητές, σας παραθέτω μια φωτογραφία από το αγαπημένο μας Μανδαλίδειο από την εποχή που ήμασταν φοιτητές... (14 χρόνια πέρασαν από την πρώτη μέρα!).

Στην είσοδο του κτιρίου διακρίνεται, ακοίμητος φρουρός, ο Στέφανος, πάντα πρόθυμος να βοηθήσει προβληματισμένες τουρίστριες που ψάχνουν το δρόμο για το Λευκό Πύργο και πρωτοετείς φοιτητές που απορούν από πότε η Πανεπιστημιούπολη απέκτησε θέα στη θάλασσα...

Μανδαλίδειο 1.3.1963