14 χρόνια μετά

Κακούργε Γιάννη Αδαμίδη, βαλτός είσαι; Τώρα που περνάω την κρίση των 31 ήταν ανάγκη να εμφανιστείς (πού ήσουν άραγε εξαφανισμένος τόσον καιρό;) και να μου κάνεις τα νεύρα κρόσσια; 14 χρόνια είπες; Διάβασα καλά; Βοήθεια!!!!!!!
Αααχ, μου έλειψε και η Θεσσαλονίκη! Πήγα την προηγούμενη εβδομάδα για ένα Σαββατοκύριακο μόνο και μου (ξανα)άρεσε, ξύπνησε και πάλι μέσα μου το πάθος ή η νοσταλγία, δεν ξέρω.
Τέλος πάντων, φαίνεται όντως ότι ο Νέστορας ήταν η ψυχή του μπλογκ. Άντε τώρα να γράφεις στα κινέζικα για να συνεννοηθείς (άσχετο).
Λοιπόν παιδιά, έπειτα από αυτό το παραλήρημα, προτείνω να βρεθούμε σύντομα. Τι λέτε για το Σάββατο, μεσημέρι ή βράδυ; Δώστε ένα σημείο ζωής για να το κανονίσουμε.
Φιλιά!

Μου χει λείψει ο Αττίκ...

Έχω χαθεί πολύ καιρό από το blog είναι αλήθεια, αλλά δεν είμαι ο μόνος. Άλλωστε πολύ φοβάμαι ότι ο λόγος ύπαρξης του blog και των συναντήσεων μας ήταν ο Νέστωρ. Δεν εξηγείται αλλιώς ότι μόλις έφυγε γκρεμίστηκαν τα πάντα...

Αγαπητές συμφοιτήτριες και ελάχιστοι -πλην όμως μαχητικοί- συμφοιτητές, σας παραθέτω μια φωτογραφία από το αγαπημένο μας Μανδαλίδειο από την εποχή που ήμασταν φοιτητές... (14 χρόνια πέρασαν από την πρώτη μέρα!).

Στην είσοδο του κτιρίου διακρίνεται, ακοίμητος φρουρός, ο Στέφανος, πάντα πρόθυμος να βοηθήσει προβληματισμένες τουρίστριες που ψάχνουν το δρόμο για το Λευκό Πύργο και πρωτοετείς φοιτητές που απορούν από πότε η Πανεπιστημιούπολη απέκτησε θέα στη θάλασσα...

Μανδαλίδειο 1.3.1963