επιτέλους μέσα

Αγαπητοί μου συμφοιτητές,
τελικά μπήκαμε. Μετά κόπων και βασάνων (αλλά αυτός δεν είναι λόγος να μας ξεφωνίζεις, Γιάννη)
Από ότι φαίνεται εμένα στα 30 μου μέ έχει επισκεφτεί το Αλτσχάιμερ γιατί ειδικά από την πρώτη ημέρα στη σχολή θυμάμαι ίσως 5 λεπτά.
Μια φορά και έναν καιρό....
Περπατώ τη Βογατσικού και στρίβω Νίκης. Πού στο καλό περάσαμε αναρωτιέμαι και βλέπω τη καλά γυαλισμένη πινακίδα να μου απαντά. Α! ήμουν σίγουρα κακοντυμένη γιατί από ότι θύμάμαι φορώ ένα άθλιο μπλε μπλουζάκι, τζιν και μαύρα παπούτσια επιεικώς απαράδεκτα. Ευτυχώς είχα τη φυσική μου ομορφιά. ΧΑ,ΧΑ,ΧΑ
Στο παγκάκι της σχολής (συγγνώμη, στην αίθουσα αναμονής) στέκεται μία κοκκινομάλλα καλονή με μπλε μάτια. Στο σημείο αυτό με εγκατέλειψε και η φυσική μου ομορφιά. Καλησπέρα, Κατερίνα Τσαβέα συστήνομαι. Πρωτοετής; Ασπα Τσίνα μου απαντά. Εδώ είμαστε; Ρωτώ, αν και ακόμη δεν ήμουν ξανθιά. Εδώ λέει με περισσή ευχέρεια η Ασπα. Ασχετο έχεις πολύ ωραία μάτια άσπα. Φακοί επαφής, μου απαντά και κάπου εδώ, επέστρεψε η φυσική μου ομορφιά.
Οι αναμνήσεις μου μετά για την πρώτη αίθουσα, το πρώτο μάθημα (ΜΠΑΛΩΤΗ;) είναι κάτι που παλεύω να επαναφέρω από τη στιγμή που όλως τυχαίως έπεσα πάνω στο blog.
Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω ποιοι και με ποιους είχαν αν είχαν διαφορές ή αδιαφορία. Χαίρομαι πάρα πολύ που είμαστε εδώ όλοι μαζί, να πειραματιζόμαστε σε μια άλλου τύπου επικοινωνία και πραγματικά ευχαριστώ τους εμπνευστές που με έκαναν ξανά 20 χρόνων.
Αυτά προς το παρόν. Κρατείστε τη συγκίνηση γιατί θα επανέλθω με συγκλονιστικά ντοκουμέντα.