Σα να μην πέρασε μια μέρα !!

Γειά σας!!!! Εδώ Δήμητρα.

Στο πρώτο νοσταλγικό post θα επιχειρήσω ένα flash-back.

Μια φορά κι έναν καιρό, πριν από πολλά (όντως) χρόνια, μια ηλιόλουστη (όντως) μέρα του Οκτώβρη, κατηφόριζα αλαφιασμένη προς την παραλία της Θεσσαλονίκης. Φτάνοντας Βογατσικού και Λεωφόρου Νίκης γωνία και μετά από ένα σύντομο διάλογο με τον θρυλικό (για όσους τον πρόλαβαν) κυρ-Στέφανο, περιπλανήθηκα στο ιστορικό και "δαιδαλώδες" Μανδαλίδειο, προσπαθώντας να καταλάβω που πρέπει να κατευθυνθώ. Ώσπου σε έναν από τους "αχανείς" ορόφους έπεσα πάνω στον Π. Κορδούτη ο οποίος μου υπέδειξε περιχαρής (όντως) που γινόταν το πρώτο-πρώτο μάθημα. Με το "καλημέρα σας" έπρεπε στη συνέχεια να χωριστούμε σε ζευγάρια-χωρίς να ξέρουμε ούτε το όνομα του διπλανού μας- για την πρώτη-πρώτη (από τις δεκάδες) περίφημες εργασίες της σχολής για λογαριασμό της Ξ.Μπαλωτή.
Αυτό ήταν το σοκ-to know us better- της πρώτης μέρας που σήμανε και την έναρξη της επικής πορείας της ανεπανάληπτης φουρνιάς του ΄94.
Δεν ξέρω αν σας θυμίζει κάτι. Εμένα πάντως μου φαίνεται σα να μην πέρασε μια μέρα.

Ακολουθούν και άλλα νέα μέλη στο κλαμπ.

Υ.Γ. Τα περισσότερα reunion μου θυμίζουν τις αμερικάνικες ταινίες που όλοι μαζεύονται για να δουν πόσο πάχυναν οι υπόλοιποι, πόσα μαλλιά έχασαν, πόσο απέτυχαν στη ζωή τους κλπ. Όμως μακριά από μας τέτοιες προθέσεις ε; Άλλωστε ΜΜΕ χωρίς blog δε νοείται!!

Τα λέμε....