Εκείνο το Σάββατο της 20ης Ιανουαρίου, αφού «διεκπεραίωσα» εναν Καρατζαφέρη για το νυχτερινό δελτίο, πήρα βιαστικά την τσάντα μου ανακοινώνοντας στους λοιπούς «δουλοπάροικους» του καναλιού οτι έχω ραντεβού με παλιούς συμφοιτητές.
«Έχεις να φας απογοήτευση», μου είπαν, «όλοι θα έχουν φτιάξει μια νορμάλ ζωή, ενώ εσύ...εδώ με εμάς τα ρεμάλια από το πρωί μέχρι το βράδυ!»
Ο δρόμος για το ταβερνάκι των Πετραλώνων έτρεχε γρήγορα κάτω από τις ρόδες του αυτοκινήτου –πώς να προλάβεις το ραντεβού των 9, όταν σχολάς...στις 9;- και τα λόγια των συναδέλφων ήταν «καρφωμένα» στο μυαλό.
Ουφ! Δεν θέλω να μιλήσουμε καθόλου για δουλειά και μελό αναμνήσεις, μονολόγησα.
Φαίνεται οτι το ίδιο μονολόγησαν ερχόμενοι στο ραντεβού και οι υπόλοιποι της «γιάφκας των Πετραλώνων»!
Το επόμενο πρωί με περίμεναν.... «τα ρεμάλια»... για την γνωστή καζούρα!!!
Ναι, ήμουν η μόνη που κάπνιζε συνέχεια!
Ναι, οι περισσότεροι σκέφτηκαν έξυπνα και δεν ασχολούνται αποκλειστικά με την δημοσιογραφία!
Ναι, έφτασα τελευταία και καταϊδρωμένη στο ραντεβού, γιατί οι περισσότεροι δεν έχουν τα ωράρια φαντάρου. Ενα Σ/Κ μέσα, ενα Σ/Κ ...πάλι μέσα, γιατί « κοιμάστε, ρεεεε, και χάνουμε από τους άλλους (φτου κακά!) τα δελτίαααα!! Δεν έχω ρεπόρτερ!»
Τα πέρασα όμως πολύ καλά, τους είπα, γιατί είχαμε πολλά πράγματα να πούμε και ένιωσα οτι έχω μια δεύτερη ευκαιρία με τους συμφοιτητές μου, που σίγουρα κάποιους δεν γνώρισα καλά στη Σχολή.
Άντε βάλτε τα δυνατά σας να μην ξαναχαθούμε!
Υ.Γ. 1 Μιας και θυμηθήκατε την πρώτη ημέρα στην Σχολή...Ιδού και η δική μου εμπειρία!
Οι τρεις "καμπαλέρος" (μαμά, μπαμπάς & Στέφη) βγήκαν παγανιά στο campus αναζητώντας το κτίριο της σχολής για να γραφτεί το βλαστάρι! Πήγαμε από εδώ, πήγαμε απο εκεί...τζίφος. Το αστείο, δε, της υπόθεσης είναι ότι όποιον και αν ρωτήσαμε, δεν ήξερε να μας απαντήσει. "Μα που έχεις περάσει;" αναρωτήθηκε ο πατέρας μου. Την απάντηση την έδωσα στον ευατό μου ενα απόγευμα που είχα "βάρδια" Πλάγγεση (κάθε εβδομάδα πήγαινε και ένας από την παρέα για σημειώσεις...θυμάστε;)
Υ.Γ. 2 Μαμά, είναι και άλλοι ανύπαντροι (χα χα!)
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
1 comment:
Αυτό το κυνήγι της χαμένης σχολής ήταν φοβερό.Γιατί όλοι ηλιθιωδώς ψάχναμε μες στην καλή χαρά στο(περιβόητο) campus...Που πας βρε Καραμήτρο; Και τι αγώνας κάθε φορά για την λέσχη ε;;;( Ειδικά κάθε Τρίτη κοτόπουλο, το θυμάστε αυτό;) Τώρα εδώ που τα λέμε η θέση της σχολής στην παραλία υπήρξε-εκτός από καμουφλάζ- και προνομιακή αν το καλοσκεφτείς. Τόσοι καφέδες και ο κυρ Στέφανος πάντα πόρτα....
Post a Comment