Θα ήταν υπερβολή να πω ότι νιώθω την ίδια αγωνία με εκείνον τον Σεπτέμβριο του '94 που καθισμένη στα μαρμάρινα σκαλιά του Μανδαλιδείου προσπαθούσα να συμπληρώσω σωστά τα πιστοποιητικά εγγραφής στη Σχολή. Ομολογώ όμως ότι μια αμηχανία τη νιώθω...
Εχουν περάσει και πολλά χρόνια!
Να 'μαστε πάλι εδώ, με κλεισμένα τα 30 οι περισσότεροι... (ή όλοι;)
Αααβίαστα προκύπτουν πολλά ερωτήματα:
- Πώς φανταζόμασταν τον εαυτό μας στα 30 του όταν ήμασταν 18-20;
- Κάναμε αυτό που θέλαμε να έχουμε κάνει, αυτό που ονειρευόμασταν;
- Αξιζαν τα 4 χρόνια με Τέσσα, Αλ Μπάντι, Αννούλα και όλο αυτό το τρελό παρεάκι;
- Τι έχουμε κερδίσει; Τι έχουμε χάσει;
Είμαι σίγουρη ότι οι ερωτήσεις αυτές περνούν και από το δικό σας μυαλό κοιτάζοντας τα posts του blog μας (μπράβο Βιβή!). Και είμαι βέβαιη ότι οι απαντήσεις είναι δύσκολο να δοθούν... ακόμη...
Εν έτι 2007 πάντως, και παρόλο που δεν είμαι πια στην όμορφη Θεσσαλονίκη, ούτε παιδούλα όπως τότε, ούτε -ομολογώ-τόσο αθώα και ευτυχής, εγώ σας νιώθω πιο κοντά μου.
Ελπίζω ότι η δεύτερη ευκαιρία θα είναι καθοριστική για
το έτ(π)ος του 1994 (μπράβο βρε Νέστορα!).
Μου αρέσει που ξαναβρισκόμαστε. ΑΑΑβίαστα αυτή τη φορά!
Φιλιά,
Μαρία
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment