Λοιπόν, να που 12 χρόνια μετά την πρώτη μας συνάντηση μας έπιασε νοσταλγία κι είπαμε να ξαναβρεθούμε.Αν δεν κάνω λάθος ήταν 4 Οκτωβρίου 1994 όταν πρωτομπήκα στο κτίριο και είδα διάφορους χαμένους σαν εμένα να κάθονται στα σκαλάκια της εισόδου του Μανδαλιδείου μπροστά από την φοβερή και τρομερή πόρτα της Γραμματείας.
Νομίζω ότι εκείνη η εικόνα έσπασε τον τσαμπουκά, όλων όσοι ονειρεύονταν ότι μόλις ξεκίνησαν μια λαμπρή καριέρα στα media και θα γινόταν Φυντανίδηδες και Ρεζάν...
Νομίζω πως εκείνη η παρακμή, διάφορα ταλαίπωρα πιτσιρίκια στα σκαλιά, ψαρωμένα, αλλά με στυλό και μπλοκάκι φυσικά στο χέρι είναι η πιο χαρακτηριστική όλης της τετραετίας...
Σήμερα λοιπόν, όλοι περισσότεροι συνειδητοποιημένοι, λιγότερο, ελπίζω, απογοητευμένοι, έχουμε την ευκαιρία να τα ξαναπούμε, χάρη στην ωραία ιδέα της Βιβής, να στήσουμε ένα blog.
Να πω την αμαρτία μου, όταν ο Νέστορας πρότεινε να οργανώσουμε μια συνάντηση, όσοι ζούμε στην Αθήνα, το φοβήθηκα, παρότι είπα ναι εξαρχής. Φοβήθηκα ότι θα κατέληγε σ' εκείνες τις κλασικές συγκεντρώσεις που βλαστημάς την ώρα και τη στιγμή που πήγες. Τελικά εξελίχθηκε σε μια βραδιά, όπου εκτός από τα γνωστά, τι κάνεις, με τι ασχολείσαι, θυμάσαι την Δουλκέρη κλπ, είχαμε κι άλλα ενδιαφέροντα να πούμε... Το κακό είναι ότι δεν βγάλαμε μια φωτό από την πρώτη μας συνάντηση στην Αθήνα. Για την ιστορία και για όσους δεν ήρθαν να πω ότι βρεθήκαμε σε μια ταβέρνα οι κάτωθι: Νέστορας, Γιάννης, Βιβή, Μαρία Ψαρά, Ρένα Γαλιώτου, Νατάσα, Στέφη.
No comments:
Post a Comment