Ψάχνοντας σπίτι στο Πεκίνο

Λοιπόν αγαπητοί φίλοι, ξέρω ότι είχα καιρό να γράψω και επίσης γνωρίζω ότι το Blog χωρίς εμένα δεν έχει τις επισκέψεις που είχε κάποτε. Οπότε σε μια ύστατη προσπάθεια να ανεβάζει τους δείκτες των επισκέψεων ο φίλος μου ο ντιέγκο ντε λα βέγκα (γιάννης αδαμίδης για τους κοινούς θνητούς) μου ζήτησε να σας γράψω και να σας περιγράψω την περιπέτεια ενός νέου που γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη (όχι του φίλτατου νιόνιου) που προσπαθεί να βρει σπίτι να νοικιάσει στο Πεκίνο.
Λοιπόν όλα άρχισαν ένα ωραίο πρωί όταν η πρώτη μεσίτρια ήρθε να με πάρει (με το αυτοκίνητο που το οδηγούσε σωφέρ παρακαλώ, ένα σεντάν δύο μέτρα) για να δω σπίτια και να διαλέξω που θα βάλω το κεφαλάκι μου (μην γελάς με το σχόλιο αυτό αδαμίδη). Τι ψάχνεις μου λέει; Ήμουν πολύ σαφής. Θέλω ένα σπίτι μικρό, να χωράει εμένα, καμιά κοπελίτσα και τους γονείς και τους φίλους που θα έρθουν να με δουν από την Ελλάδα (Νατάσσα δες μήνυμα στο yahoo). Να μην είναι ακριβο για τα 180 τετραγωνικά του σε κεντρικό σημείο, με θέα, κοντά στην δουλειά μου, αχρησιμοποίητο, όχι πολύ ψηλά επειδή ζαλίζομαι, με ιδιοκτήτη να μιλάει αγγλικά αν όχι ελληνικά, συμβόλαιο για τρία χρόνια κτλ, κτλ. Η κινέζα ανέκφραστη (αν δεν έρθετε στην Κίνα δεν μπορείτε να καταλάβετε τι σημαίνει η έκφραση «κάνει τον κινέζο» ) έδωσε μια εντολή στον οδηγό της και ξεκινήσαμε.

Με πάει σε ένα διαμέρισμα, με πάει σε άλλο με πάει σε τρίτο. Το ένα ήταν χαμηλό, μόλις στον 8ο όροφο, το άλλο ακριβο, το άλλο μικρό, μόλις με δύο κρεβατοκάμαρες και δύο μπάνια. Οι κινέζοι ρωτούσαν τι ύψος έχω και εγώ ρωτούσα πόσο κάνει το διαμέρισμα ο καθένας με τον πόνο του. Ένας ρώτησε αν είμαι κινέζος, κανένα μπάσταρδο mix ή κάτι τέτοιο. «Όχι απάντησε αυτή, ένας καψερός από την Ελλάδα είναι». Τέλοςσπάντων για να μην τα πολυλογώ, αυτή δεν με βοήθησε.
Πήρα δεύτερη μεσίτρια, γυρίσαμε και με αυτή. Μια μικρούλα ήταν αυτή, κοντούλα λεμονιά, με μια τσιριχτή φωνή. Δεν με βοήθησε όμως και αυτή αν και γυρίσαμε δύο φορές και είδαμε καμιά 15 διαμερίσματα. Αφού είδα και αποείδα λέει εδώ ο συνάδελφος να ψάξουμε μαζί. Κινεζομαθής ο συνάδελφος και φιλότιμος ξεκινήσαμε την τσάρκα μαζί. Ωσπου φτάνουμε σε ντι πα, αρ λιν λιν γιάο (Έλα ρε δεν καταλάβατε ότι σημαίνει D8 2001, φωνάζει μόνο του) Καλό το διαμέρισμα με θέα, αλλά είχε ένα μεγάλο πρόβλημα, που μόνο εσείς οι παρθένοι του κόσμου μπορείτε να κατανοήσετε. Ήταν βρώμικο. Μπίχλα μέχρι κεί που έπιανε το μάτι, που βέβαια για τα κινέζικα δεδομένα ήταν καθαρό αλλά εγώ ένιωθα τον ιό της πολυεμελίτιδας (που το θυμήθηκα), της ηπατίτιδας και όλης της -ίτιδας να με κυκλώνουν.
Αφού το κατάπια και αυτό σαν ντόουφου (ε μην μου πείτε ότι δεν ξέρετε και το ντόουφου) ήρθε ο καιρός για τις διαπραγματεύσεις. Απέναντι μου είχα έναν κινέζο και την κινέζα του, το θεριό το ανήμερο, μια κινέζα μία σπιθαμή, που θα με έκανε παίδες να πάθω εγκεφαλικό. Θα σας πω πρώτα πρώτα για να καταλάβετε τους όρους με τους οποίους πήγαινα εγώ για να κάνετε μετά την σούμα.
Ήθελα τριετές συμβόλαιο (τόσο λέω να μείνω εδώ αν Θεός και οι 10.000 βούδες θέλουν)
- να πληρώνω κάθε δύο μήνες
- να κατεβάσω το ενοίκιο στα 600 ευρώ
- να ψήσω το δεξί χέρι της κινέζας και να το φάω για πρωινό (ναι εδώ στην Κίνα έγινα Χάνιμπαλ Νεστωρ)

Ήθελε μονοετές συμβόλαιο
- να πληρώνω κάθε έξι μήνες (!!!! Το παθαίνεις το εγκεφαλικό;)
- ενοίκιο τουλάχιστον 650
- πάλι καλά που δεν ζήτησε να .... άντε τώρα

Τελικά πληρώνω 650, κάθε τρεις μήνες και δεν έψησα και το χέρι της κινέζας (ποιος κέρδισε; Μάλλον εγώ, γλίτωσα την δηλητηρίαση) Αλλά το καλό είναι όταν μου λέει θα σου δώσω συμβόλαιο για ένα χρόνο. Σου λέει η μις, Ολυμπιακοί έρχονται να μην τον σκίσω τον ψηλό, να του μάθω εγώ να του δίνει ο Θεός μπόι. Βρε καλή μου βρε κίτρινή μου, τίποτα αυτή. Στο τέλος μου λέει εντάξει δύο χρόνια. Ωραία λέω εγώ, ας βάλουμε όρο ότι η αύξηση μετά από τα δύο χρόνια θα είναι μέσα στον πληθωρισμό. Και εκεί εξερράγη η κινέζα-θεριό ανήμερο «Δεν ξέρεις την αγορά μου λέει, τι είναι αυτά που ζητάς». Για να καταλάβετε επίσημα εδώ ο πληθωρισμός είναι 7% άρα για να τρελαίνεται αυτή θα περίμενε να μου ζητήσει αύξηση 15%. Και λέγοντας αυτά σηκώνεται να φύγει.
Τέλοσπάντων, το φέραν το θεριό πίσω και το κάναμε το γ...ωσυμβόλαιο, αφού είχα συμπληρώσει ένα μήνα στο Πεκίνο και μία εβδομάδα που έμενα στο ξενοδοχείο. Αυτά.
Η ιστορία αυτή δεν είχε πλάκα όσο η πρώτη, αλλά σίγουρα δίνει μια εικόνα της καθημερινής ζωής του μικρού Νέστορα στο Πεκίνο...

(Υ.Γ. O Νέστωρ έγραψε, ο Γιάννης ανέβασε, καθότι η Κινα συνεχίζει να μπλοκάρει τη διαβολική Google)