Καυτό μήνυμα από το Πεκίνο (μέσα)!

Λοιπόν Νατάσσα με την ευκαιρία του μηνύματος που μου έστειλες και επειδή έχω long time να σας ακούσω σου γράφω επιστολή-απάντση και παρακαλώ να δημοσιεύτει πάραυτα στο blog μας.
Αγαπημένα μου παιδιά, νίχαο. Τι κάνετε πως είστε? Ξέρω είμαι γαϊδούρι που χάθηκα αλλά να σας πω την αλήθεια γενικά βαριέμαι να γράφω, προτιμώ την προφορική επικοινωνία.Ρωτήστε τον Γιάννη να σας πει τι ωραία τα λέμε από το msn.
Πέρα από αυτό τα πράγματα εδώ στην Κίνα με κρατούν μακριά από το να γράψω...Λίγο η δουλειά, λίγο το ένα λίγο το άλλο. Πάντως οι μέρες περνούν, οι μήνες περνούν, ήδη περάσαμε τους τέσσερις μήνες στην Κίνα, και πλέον έχω μπει και εγώ στην κινέζικη ρουτίνα μου. Το πρωί θα παώ το ταξί για δουλειά, ας πούμε, και θα εξαντλήσω με μιας τα κινέζικα που ξέρω.
«Νίχαο ρε μάγκα», λέω στον ταξιτζή μόλις μπαίνω στο ταξί που βρωμάει συνήθως σκόρδο, καμιά φορά χειρότερα, και που μόνο μια φορά μύριζε λεβάντα σίγουρα από κάποιο καρκινογόνο κινέζικο αρωματικό προϊόν.
«Πού πάμε» με ρωτάει κινέζικα αυτός. Όχι ότι καταλαβαίνω αλλά τι θα με ρωτούσε πρωί πρωί μέσα στο ταξί του, αν πέρασα καλά χτες το βράδυ?
«Τζι αν γουάι σόχο», του απαντάω προσπαθώντας να πιάσω προφορά. Το κινέζικο έιναι το μέρος όπου βρίσκεται το γραφείο, στο «πα τσου», συγκρότημα οκτώ. Αν πρόκειται για μεγάλο συγκρότημα, το αποκαλούμε «τσου τσου» (χεχε πλάκα κάνω με ξέρετε τώρα).
Κάτι θα μουρμουρίσει και αυτός στα κινέζκα και πάμε. Στο δρόμο κίννηση, σφήνες ο ένας στον άλλο λες και παίζουν σε συγκρουόμενα και αν χτυπήσουν απλά θα τσουγκρίσουν στα λάστιχα. Καμιά φορά πετυχαίνω σε κάτι οδηγούς σουμάχερ και απλά προσεύχομαι σε Θεό και Βούδα (για να είμαστε σίγουροι ότι θα βγάλω γραμμη λόγω εξωτερικού) και κλείνω τα μάτια. Μετά από πολλά σλάλομ φτάνω στον προορισμό-στ’οχο σε κανά δεκάλεπτο (20λεπτο με τα πόδια, ναι μένω τόσο κοντά).
«Που πάμε τώρα» ή κάτι τέτοιο θα μου πει ο ταξιτζής και εγώ το απαντώ «ίτσιντζο», ίσια δηλαδή και πράγματι πάμε ίσια, κατευθείαν καταπάνω στον άμοιρο τον οδηγό δίκυκλου-ταξιτζή που έρχεται από την ανάποδη (και παράνομη) πλευρά του δρόμου. Συνήθως αυτό που γίνεται είναι ο οδηγός να συνεχίσει, το ίδιο και ο άλλος σε έναν άτυπο αγώνα “who is the chicken”, προσφιλή στην Κίνα λόγω και της ασθένειας των πουλερικών. Αφού νικήσει ο δικός μου ταξιτζής περνάμε πάνω από τα συντρίμμια του δίκυκλου ταξί και ο οδηγός θα σταματήσει να δει αν χτύπησε σοβαρά ο αντίπαλος. Όταν δει ότι έχιε μόνο ένα χέρι και δύο παϊδια σπασμένα κατά την προσφιλή συνήθεια των κινέζων θα μαζέψει ότι έχει μέσα στα πνευμόνια του και ολόκληρη την φαρυγγολαρυγγική κοιλότητα και θα το αποθέσει στο πεζοδρόμιο με με ένα βαθύ «φτου». Ναι φτάσαμε!!!! «Τινγκ τσε πα» περίπου του λέω με διαφορετικό τρόπο κάθε φορά επειδή δεν φαίνεται να πιάνω τις νότες. Σταματάει αυτός, «α, χάολε» του λέω, κάτι σαν εντάξει, και του δίνω τα λεφτά του. Ένα ευρώ κυρίες και κύριοι, όταν στην Ελλάδα ένα ευρώ δεν είναι καν η σημαία νομίζω. Εδώ δεν έχουν σημαίες, όχι κυρίες και κύριοι οι Κινέζοι δεν σηκώνουν μπαϊράκια. Ένα ευρώ και για κάθε χιλόμετρο προσθέτεις και 1,6 RMB (τοπικό νόμισμα της χώρας, το αποκαλούμε απλά μπιρμπιτσόλια χάριν συντομίας). Στην Ελλάδα πρέπει να πάρεις δάνειο για να πληρώσεις το ταξί. Και το καλύτερο, πριν βγεις από το ταξί σου δίνουν και την απόδειξη. Ναι, κυρίες και κύριοι, αποδείχτηκε στην πράξη αυτό που στην Ελλάδα ζητάμε να αποδειχτεί επιστημονικά. Ναι και όμως είναι δυνατόν να κόψει ένας ταξιτζής απόδειξη αφού έχει παρκάρει και σε ξεφορτώνει. Είναι απλό και εύκολο, ναι σου κόβει απόδειξη.
Λοιπόν αγαπημένα μου παιδιά, αυτό ήταν το πρωινό του Νέστορα ή Ταν Σι Ντε όπως έχω κάνει το όνομά μου εδώ στην Κίνα για να με καταλαβαίνουν οι Κινέζοι και να μην με αναγνωρίζει η Ιντερπολ. Θα σας γράφω την ζωή μου σε συνέχεις. Την επόμενη φορά, ο Νέστορας πάει για φαγητό. Εως τότε, τσάι τσίεν (τα ξαναλέμε)