52 μέρες για Πεκίνο

Δεν ξέρω ακόμα πως είναι το γειά σας στα κινέζικα για αυτό σας το λέω ακόμα στα ελληνικά. Hello σε όλους σας λοιπόν, μόλις γύρισα από μια 15νθήμερη άδεια και βλέπω ωραία μηνυματάκια από παιδάκια που είχαν καιρό να ακουστούν.
Στέφι μου, λυπάμαι για τις διακοπές σου. Αλλά του χρόνου΄ποιός σε πιάνει άκουσα ότι θα πας Πεκίνο λέει, μπράβο, ακλή επιλογή θα περάσεις τέλεια.
Ιωάννα μου, πράγματι δεν θα με βλέπεις στην Συγγρού, δεν μου ταίριαζε άλλωστε. Αλλά μπορείς να με βλέπεις Τσον Τσιν με Τσιν Γιανγκ γωνία πάνω από το περίπτερο. Εννοείται ότι το σπίτι μου θα είναι ανοιχτό για εσένα all year round.
Johnny, βλέπω πήγες στην Σχολή. Καλή φάση αλλά βρε φιλαράκι τις φωτογραφίες τρέχοντας τις τράβηξες? Πολύ κουνημένες βρε παιδί. Μπας και σε κυνηγούσε καμιά κ. Δ. ?
Λοιπόν μαγκίτες και μαγκίτισσες, το Πεκίνο είναι κοντά. Μόλις 52 μέρες και μετρώ ανάποδα.Λίγος ο καιρός, σκέφτομαι και έγκλημα να κάνω θα δικαστώ με το κινέζικο δίκαιο πια.
Κανονίστε να σας δω όλους τους Αθηναίους πριν φύγω, και όχι μόνο μια φορά...

P.S. Πρόσφατα έστειλα επιστολή στον Τσάρλτον Χέστον (πατόκορφα) ζητώντας πληροφορίες για τη ζωή στο Πεκίνο. Άλλωστε αυτός έζησε 55 μέρες εκεί, κάτι θα ξέρει