AΠΟΛΟΓΗΤΙΚΟ ΥΠΟΜΝΗΜΑ

Αγαπημένα μου συμφοιτητόπουλα (η Πάνια είναι στη μόδα δεν φταίω εγώ),
καταρχήν ζητώ συγγνώμη για το παρατεταμένο της απουσίας μου, αν και από ο,τι είδα στα παλιά σας τα παπούτσια.... (αστείο, ελπιζω)
Η αλήθεια βέβαια είναι οτι με προβληματίζετε με τις έντονες υπαρξιακές και μεταφυσικές σας (α, και υπεργαλαξιακές) σας ανησυχίες.
Τι θεοί τί δαίμονες....
Παραθέτω αυτό για το οποίο η Δήμητρα μου έφαγε τα αυτιά.
Ενα ποίημα, μια καλλιτεχνική δημιουργία που υπάρχει ξεχασμένη σε ένα τετράδιο του Γ; Εξαμήνου.
Ο καθηγητής για ευνόητους λόγους δεν θα κατονομαστεί. Το όνομά του θα καλυφθεί με τελίτσες γιατί εσείς του έντυπου Τύπου δεν έχετε και μπιπ.
Ωστόσο, θα καταλάβετε για ποιον μιλώ αρκεί να σας πω οτι έβαζε στις εξετάσεις του ΣΤ Εξαμήνου τα ίδια θέματα με αυτές του πρώτου.
ΛΟΙΠΟΝ!
ΠΟΙΗΜΑ.... ΔΙΚΟ ΜΟΥ
ΤΙΤΛΟΣ Η .....ΙΑΔΑ!

Ο .... μιλάει
μας κανείς δεν ξυπνάει! (γιατί;)
Τον καφέ όπως πίνει
στα νεύρα μου τη δίνει
Είπαμε, είναι γλυκούλης
αλλά και ψιλοβαρετούλης
Ευτυχώς, όπως είπε, θα λείπει tomorrow
και για αυτό τώρα εγώ
νιώθω so much sorrow (πως!)
..... φτάνουν οι τρίχες
ο,τι είπες το είπες!
Ωχ, ανάβει τσιγάρο
τώρα εγώ θα φλιπάρω
Μα δεν έχει διόλου pity;
Θέλω να πάω σπίτι
Η μαμά μου με έχει ξεχάσει
από τότε που έχω περάσει
After τέσσερα years
θα μας μείνουν οι fears
Oπα! Είπε και αστείο
θα πέσει το κτιρίο (ο τόνος για χάρη της ομοιοκαταληξίας)
Τα γυαλιά στο μέτωπο γιατί τα φοράει;
Το παίζει τυπάς ή τα ξεχνάει;
Αχ, ....άκη, .....άκη
Καληνύχτα σ΄αφήνω με ένα φιλάκι.