...better late than never...ε;;

Ενα δυο ενα...φφφ... τοκ τοκ ακούγομαι;

Τους αγωνιστικούς μου χαιρετισμούς στη μεγάλη αυτή παρέα! Είμαι πολύ συγκινημένη που ξαναβρισκόμαστε και είναι σα να μην πέρασε μια μέρα. Και ακόμα πιο πολύ που μπορούμε να κρατήσουμε ζωντανές τις αναμνήσεις αυτής της μοναδικής εμπειρίας που μοιραστήκαμε, που δεν της άξιζε η λήθη... (πού τα θυμόσαστε όλα αυτά τα απίστευτα ονόματα όπως Τσομπάνογλου, Ιντζεσίλογλου και άλλα σε -ογλου και μη, εγώ νομίζω ότι έχω αρχές αλτσχάιμερ. Μόνο τον Ναλμπάντογλου θυμόμουνα). Φιλάκια, να μη χανόμαστε, και περισσότερες συμμετοχές στην επόμενη κρασοκατάνυξη, ε;